در عشق تو، حالی است که فانی شدنی نيست

وصفش نتوان گفت به کس، دم زدنی نيست

اين حسن جهانی تو سرحد نشناسد

غير از دل عشاق برايت وطنی نيست

پيوسته عنايات تو بر ماست مسلم

هر چند که الطاف تو، گاهي علنی نيست

هرگز نشود سائل درگاه تو نوميد

چون کار تو، اي رحمت حق، دل شکنی نيست

تو يوسف طاهائی و، در شرح غم تو

از گفتة «ما اوذی» بهتر سخنی نيست

با خون تو ثبت است به ديوان عدالت

پابنده تر از شرع نبی مدنی نيست

بر ريشه تو، گرچه بسی تيشه عدو زد

بر نخل حياتت، اثر از تيشه زنی نيست

پيدا بود از منظره کرب و بلايت

دردانه زهرا و علی، گم شدنی نيست

پوشيد لباس شرف از يمن تو انسان

اي کشتة عريان که تو را پيرهنی نيست

خجلت زده، شد سرخ، عقيق از لب اکبر

زيرا چو لبش، هيچ عقيق يمنی نيست

از قتل علی اصغر شش ماهه عيان شد

جز قصد جنايت، هدف خصم دنی نيست

گيرم که رقيه نبود دخت پيمبر

يک دختر غربت زده، سيلی زدنی نيست

از صلح و قيام حسنين است که اسلام

خود ريشه کن از آنهمه پيمان شکنی نيست

سخن از برپاكنندگان حادثه اي بي مانند، واقعه اي عظيم، اتفاقي عبرت آموز و حقيقتي بي شبه و مثل است، كه براي تمام انسانها، در همه ادوار حيات و زندگي، منبعي سرشار از پند و موعظه و نصيحت و درس است.
اهل ملك و ملوك، و ساكنان زمين و آسمان، برپاكنندگان چنين حادثه اي را جز يك بار نديدند و به غير از يك مرتبه واقعه اي بدين صورت و به اين كيفيت در تمام فضاي باعظمت حيات اتفاق نيفتاد
تحقق اين واقعه بي نظير در سرزمين كربلا بر دو طايفه تكيه داشت ،گروهي زميني محض و قومي آسماني خالص.
گروه آسماني در عرصه گاه حيات خود، جز خدامحوري، عشق به حق، اداي مسئوليت در راه رضاي دوست، برپا كردن پرچم حقيقت، روشن نگاه داشتن چراغ فضيلت، برانداختن كاخ ستم و بيداد، ريشه كن كردن شجره خبيثه و سرسبز نگاه داشتن شجره طيبه، انديشه ديگر نداشتند. و آن گروه ديگر، يعني طايفه مادي مسلك و قوم زميني، در جولانگاه زندگي خويش، جز طاغوت محوري، پيروي هواي نفس، تعطيل وظايف اخلاقي، از كار انداختن چرخ انديشه و فكر، دنبال كردن برنامه هاي شكم و شهوت و افتادن در لذات بي در و پيكر حيواني فكر ديگر در سر نمي پروراندند.
آن چهره هاي عرشي و ملكوتي، كه به رهبري حضرت حسين(عليه السلام) به تعداد هفتاد و دو نفر در سرزمين نينوا و عرصه گاه كربلا و سرزمين بهشتي مقام ماريه، خيمه كرامت و شرافت و خرگاه ايمان و استقامت برپا كردند، در عين اين كه در قالب جسم و چهارچوب بدن به سر مي بردند، ولي در عصمت و پاكي، همچون فرشتگان عرش نشين و بلكه به نظر رسول با عظمت اسلام(صلي الله عليه و آله و سلم) از ملك مقرب و كعبه مشرفه برتر و بالاتر بودند.
آن چهره هاي منحوس و تاريك دل، كه به تعداد سي هزار نفر، در ميدان نينوا به دستور يك بچه سرراهي كه پدري براي او نبود و مادرش با هر بي پدري هم بزم مي شد، يعني: عبيدالله، براي كشتن برترين مردم و پاك ترين انسان ها از شيرخواره و جوان و پير، و آتش زدن خيمه هاي ناموس قرآن، و حرم با حرمت اوليا و به اسارت بردن اسوه هاي عفت و پاكي و عصمت و درستي جمع شدند. طاغوت زدگاني بودند كه به پرستش هوا و هوس، و متابعت از شهوات و دنبال كردن خوي ددمنشي و تعظيم در برابر فاسقي شرابخوار و كافري سگ باز و منافقي ميمون پرست چون يزيد، زندگي مي گذراندند.
آنان در مدرسه بني اميه درس درندگي، غارت، بي رحمي، بي مهري، چپاول، ظلم و ستم، كينه و نفاق و منيت و خودپرستي آموخته بودند.

امام حسین(ع) : جمعي خدا را از شوق بهشت مي پرستند، اين عبادت سوداگران است و گروهي خدا را از بيم دوزخ مي پرستند، اين عبادت بردگان است و مردمي هم خدا را از روي شکر مي پرستند. اين عبادت آزادگان و بهترين عبادت است..

کليات شمس تبريزي: غزل 230      

حسین (ع) ای فرزند رسول خدا صبح عاشورا چگونه سپاهت  را آرایش دادی و با نگاهت چه در جان آنها ریختی که این گونه فدایی توگشتند؟ حسین (ع) ای دردانه علی (ع) با زمین کربلا چگونه سخن گفتی آنگاه که سخن پدر بزرگوارت را به یادآوردی که وقتی به این سرزمین رسید فرمود : اینجا جایی است که عاشقان بر خاک می افتند. حسین (ع) ای یوسف زهرا (س) چه حالی داشتی وقتی با شقی ترین مردم تاریخ این نا مردمان مردم سخن می گفتی تا آنها را از گمراهی نجات دهی و از ظلمت و تاریکی به نوروروشنایی هدایت کنی همانهایی که امام خویش را دعوت کرده بودند تا از ظلم وستم  نجاتشان دهد و

 اکنون به جنگ او آمده بودند و هنوز این عزیزترین بنده ی خدا فکر نجات آنها بود نه فکر رهایی خود 0

حسین  ای  عزیز  زینب   (   خواهری   که   شرطش در انتخاب  همسر  این  بود  که  هرگز  از  برادرش حسین جدا نشود )  در  لحظه  ی  جدایی  بین  تو  و خواهرت چه بر تو گذشت و آنگاه که درلحظه های شهادت از طرف دشمن  نسبت  به  حرم  خود  احساس خطر  کردی   با  آن  ذلیل  مردمان  چه  گفتی  ؟حسین  (ع)  ای  محبوب   خدا  در  روی  زمین  لحظه لحظه ی عاشورا بر  تو  چه  گذشت  و  چگونه  بود که  با  هر   مصیبت  و  از دست  دادن   عزیزی  سیمایت بر افروخته  می  شد  و  شادی  در  چهره ات  نمایان آیا نه این بود که هر چه به  ظهر  عاشورا  نزدیک می شدی انگار به معشوق خود نزدیک  می  شدی وآهنگ خوش این کلام خداوند را  با  تمام  وجودت احساس می کردی که « یا اَیَتُهَاَ النَفسُ المُطمَئِنَه اِرجِعی اِلی رَبِک راضیَةً مَرضیَة فَادخُلی  في  عِبادي وَادخُلي جَنَتي »

حسین (ع) ای سرور آزادگان آیا تاریخ را درس آزادگی می آموختی  و نسخه  ی  نجات و رهایی انسان ها را می نوشتی ؟ حسین ای سفینه ی نجات و چراغ هدایت اگر   نوح کشتی نجاتی ساخت برای مردم زمان خود توکشتی نجاتی ساختی برای تمام  مردم  طول تاریخ

و ای

حسین  (ع)   نام  تو  رمز  بقای  ما  و  رمز  حیات  ما  بود  و  مگر  نه  این   است که « اَلا  بِذِکرِ الله  تَطمَئِنَّ  القُلوب  »  و  مگر  حسین  جان  نام  تو  یکی  از زیباترین ذکر های خداوند نیست  پس  خدایا  ما  را  با  محبت  اهل  بیت  زنده بدار و با محبت اهل بیت بمیران .

عشق در شب عاشورا

عشق در کعبه

عشق و ماجرای همراهی با مولا حسین(ع)